حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت --- آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت
افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع --- شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت
زین آتش نهفته که در سینه من است --- خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت
می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست --- از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت
آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم --- دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت
آن روز شوق ساغر می خرمنم بسوخت --- کاتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان --- زین فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت
می خور که هر که آخر کار جهان بدید --- از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت
بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند --- کان کس که پخته شد می چون ارغوان گرفت
حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد --- حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت
