ساقی بیار باده که ماه صیام رفت --- درده قدح که موسم ناموس و نام رفت
وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم --- عمری که بی حضور صراحی و جام رفت
مستم کن آن چنان که ندانم ز بیخودی --- در عرصه خیال که آمد کدام رفت
بر بوی آن که جرعه جامت به ما رسد --- در مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفت
دل را که مرده بود حیاتی به جان رسید --- تا بویی از نسیم می‌اش در مشام رفت
زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه --- رند از ره نیاز به دارالسلام رفت
نقد دلی که بود مرا صرف باده شد --- قلب سیاه بود از آن در حرام رفت
در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود --- می ده که عمر در سر سودای خام رفت
دیگر مکن نصیحت حافظ که ره نیافت --- گمگشته‌ای که باده نابش به کام رفت
