ساقیا برخیز و درده جام را --- خاک بر سر کن غم ایام را
ساغر می بر کفم نه تا ز بر --- برکشم این دلق ازرق فام را
گر چه بدنامیست نزد عاقلان --- ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را
باده درده چند از این باد غرور --- خاک بر سر نفس نافرجام را
دود آه سینهٔ نالان من --- سوخت این افسردگان خام را
محرم راز دل شیدای خود --- کس نمی‌بینم ز خاص و عام را
با دلارامی مرا خاطر خوش است --- کز دلم یک باره برد آرام را
ننگرد دیگر به سرو اندر چمن --- هر که دید آن سرو سیم اندام را
صبر کن حافظ به سختی روز و شب --- عاقبت روزی بیابی کام را
