دارم امید عاطفتی از جناب دوست --- کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست
دانم که بگذرد ز سر جرم من که او --- گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست
چندان گریستم که هر کس که برگذشت --- در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست
هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان --- موی است آن میان و ندانم که آن چه موست
دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت --- از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست
بی گفت و گوی زلف تو دل را همی‌کشد --- با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست
عمریست تا ز زلف تو بویی شنیده‌ام --- زان بوی در مشام دل من هنوز بوست
حافظ بد است حال پریشان تو ولی --- بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست
