سلامی چو بوی خوش آشنایی --- بدان مردم دیده روشنایی
درودی چو نور دل پارسایان --- بدان شمع خلوتگه پارسایی
نمی‌بینم از همدمان هیچ بر جای --- دلم خون شد از غصه ساقی کجایی
ز کوی مغان رخ مگردان که آن جا --- فروشند مفتاح مشکل گشایی
عروس جهان گر چه در حد حسن است --- ز حد می‌برد شیوه بی‌وفایی
دل خسته من گرش همتی هست --- نخواهد ز سنگین دلان مومیایی
می صوفی افکن کجا می‌فروشند --- که در تابم از دست زهد ریایی
رفیقان چنان عهد صحبت شکستند --- که گویی نبوده‌ست خود آشنایی
مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع --- بسی پادشایی کنم در گدایی
بیاموزمت کیمیای سعادت --- ز همصحبت بد جدایی جدایی
مکن حافظ از جور دوران شکایت --- چه دانی تو ای بنده کار خدایی
