تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی --- ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی
به خدایی که تویی بنده بگزیده او --- که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی
گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست --- بی دلی سهل بود گر نبود بی‌دینی
ادب و شرم تو را خسرو مه رویان کرد --- آفرین بر تو که شایسته صد چندینی
عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار --- ظاهرا مصلحت وقت در آن می‌بینی
صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم --- عاشقان را نبود چاره بجز مسکینی
باد صبحی به هوایت ز گلستان برخاست --- که تو خوشتر ز گل و تازه‌تر از نسرینی
شیشه بازی سرشکم نگری از چپ و راست --- گر بر این منظر بینش نفسی بنشینی
سخنی بی‌غرض از بنده مخلص بشنو --- ای که منظور بزرگان حقیقت بینی
نازنینی چو تو پاکیزه دل و پاک نهاد --- بهتر آن است که با مردم بد ننشینی
سیل این اشک روان صبر و دل حافظ برد --- بلغ الطاقه یا مقله عینی بینی
تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل --- لایق بندگی خواجه جلال الدینی
