طفیل هستی عشقند آدمی و پری --- ارادتی بنما تا سعادتی ببری
بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش --- که بنده را نخرد کس به عیب بی‌هنری
می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند --- به عذر نیم شبی کوش و گریه سحری
تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار --- که در برابر چشمی و غایب از نظری
هزار جان مقدس بسوخت زین غیرت --- که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری
ز من به حضرت آصف که می‌برد پیغام --- که یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری
بیا که وضع جهان را چنان که من دیدم --- گر امتحان بکنی می خوری و غم نخوری
کلاه سروریت کج مباد بر سر حسن --- که زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری
به بوی زلف و رخت می‌روند و می‌آیند --- صبا به غالیه سایی و گل به جلوه گری
چو مستعد نظر نیستی وصال مجوی --- که جام جم نکند سود وقت بی‌بصری
دعای گوشه نشینان بلا بگرداند --- چرا به گوشه چشمی به ما نمی‌نگری
بیا و سلطنت از ما بخر به مایه حسن --- و از این معامله غافل مشو که حیف خوری
طریق عشق طریقی عجب خطرناک است --- نعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری
به یمن همت حافظ امید هست که باز --- اری اسامر لیلای لیله القمر
