صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری --- به یادگار بمانی که بوی او داری
دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست --- توان به دست تو دادن گرش نکو داری
در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت --- جز این قدر که رقیبان تندخو داری
نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد --- که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری
به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد --- خود از کدام خم است این که در سبو داری
به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز --- که گر بدو رسی از شرم سر فروداری
دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن --- تو را رسد که غلامان ماه رو داری
قبای حسن فروشی تو را برازد و بس --- که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری
ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق --- قدم برون نه اگر میل جست و جو داری
