وصال او ز عمر جاودان به --- خداوندا مرا آن ده که آن به
به شمشیرم زد و با کس نگفتم --- که راز دوست از دشمن نهان به
به داغ بندگی مردن بر این در --- به جان او که از ملک جهان به
خدا را از طبیب من بپرسید --- که آخر کی شود این ناتوان به
گلی کان پایمال سرو ما گشت --- بود خاکش ز خون ارغوان به
به خلدم دعوت ای زاهد مفرما --- که این سیب زنخ زان بوستان به
دلا دایم گدای کوی او باش --- به حکم آن که دولت جاودان به
جوانا سر متاب از پند پیران --- که رای پیر از بخت جوان به
شبی می‌گفت چشم کس ندیده‌ست --- ز مروارید گوشم در جهان به
اگر چه زنده رود آب حیات است --- ولی شیراز ما از اصفهان به
سخن اندر دهان دوست شکر --- ولیکن گفته حافظ از آن به
