به جان پیر خرابات و حق صحبت او --- که نیست در سر من جز هوای خدمت او
بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است --- بیار باده که مستظهرم به همت او
چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد --- که زد به خرمن ما آتش محبت او
بر آستانه میخانه گر سری بینی --- مزن به پای که معلوم نیست نیت او
بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب --- نوید داد که عام است فیض رحمت او
مکن به چشم حقارت نگاه در من مست --- که نیست معصیت و زهد بی مشیت او
نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولی --- به نام خواجه بکوشیم و فر دولت او
مدام خرقه حافظ به باده در گرو است --- مگر ز خاک خرابات بود فطرت او
