آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم --- خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم
من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا --- بنده معتقد و چاکر دولتخواهم
بسته‌ام در خم گیسوی تو امید دراز --- آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم
ذره خاکم و در کوی توام جای خوش است --- ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم
پیر میخانه سحر جام جهان بینم داد --- و اندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم
صوفی صومعه عالم قدسم لیکن --- حالیا دیر مغان است حوالتگاهم
با من راه نشین خیز و سوی میکده آی --- تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم
مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود --- آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم
خوشم آمد که سحر خسرو خاور می‌گفت --- با همه پادشهی بنده تورانشاهم
