حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم --- خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم
چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست --- روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم
عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم --- دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم
چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس --- که در سراچه ترکیب تخته بند تنم
اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آید --- عجب مدار که همدرد نافه ختنم
طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع --- که سوزهاست نهانی درون پیرهنم
بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار --- که با وجود تو کس نشنود ز من که منم
