من دوستدار روی خوش و موی دلکشم --- مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم
گفتی ز سر عهد ازل یک سخن بگو --- آن گه بگویمت که دو پیمانه درکشم
من آدم بهشتیم اما در این سفر --- حالی اسیر عشق جوانان مه وشم
در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز --- استاده‌ام چو شمع مترسان ز آتشم
شیراز معدن لب لعل است و کان حسن --- من جوهری مفلسم ایرا مشوشم
از بس که چشم مست در این شهر دیده‌ام --- حقا که می نمی‌خورم اکنون و سرخوشم
شهریست پر کرشمه حوران ز شش جهت --- چیزیم نیست ور نه خریدار هر ششم
بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست --- گیسوی حور گرد فشاند ز مفرشم
حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست --- آیینه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم
