نماز شام غریبان چو گریه آغازم --- به مویه‌های غریبانه قصه پردازم
به یاد یار و دیار آن چنان بگریم زار --- که از جهان ره و رسم سفر براندازم
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب --- مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم
خدای را مددی ای رفیق ره تا من --- به کوی میکده دیگر علم برافرازم
خرد ز پیری من کی حساب برگیرد --- که باز با صنمی طفل عشق می‌بازم
بجز صبا و شمالم نمی‌شناسد کس --- عزیز من که بجز باد نیست دمسازم
هوای منزل یار آب زندگانی ماست --- صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم
سرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی --- شکایت از که کنم خانگیست غمازم
ز چنگ زهره شنیدم که صبحدم می‌گفت --- غلام حافظ خوش لهجه خوش آوازم
