من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم --- لطف‌ها می‌کنی ای خاک درت تاج سرم
دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو --- که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم
همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس --- که دراز است ره مقصد و من نوسفرم
ای نسیم سحری بندگی من برسان --- که فراموش مکن وقت دعای سحرم
خرم آن روز کز این مرحله بربندم بار --- و از سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم
حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل --- دیده دریا کنم از اشک و در او غوطه خورم
پایه نظم بلند است و جهان گیر بگو --- تا کند پادشه بحر دهان پرگهرم
