خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز --- پیشتر زان که شود کاسه سر خاک انداز
عاقبت منزل ما وادی خاموشان است --- حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز
چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است --- بر رخ او نظر از آینه پاک انداز
به سر سبز تو ای سرو که گر خاک شوم --- ناز از سر بنه و سایه بر این خاک انداز
دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست --- از لب خود به شفاخانه تریاک انداز
ملک این مزرعه دانی که ثباتی ندهد --- آتشی از جگر جام در املاک انداز
غسل در اشک زدم کاهل طریقت گویند --- پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز
یا رب آن زاهد خودبین که بجز عیب ندید --- دود آهیش در آیینه ادراک انداز
چون گل از نکهت او جامه قبا کن حافظ --- وین قبا در ره آن قامت چالاک انداز
