زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست --- پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان --- نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست
سر فرا گوش من آورد به آواز حزین --- گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست
عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند --- کافر عشق بود گر نشود باده پرست
برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر --- که ندادند جز این تحفه به ما روز الست
آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم --- اگر از خمر بهشت است وگر باده مست
خنده جام می و زلف گره گیر نگار --- ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست
