نه هر که چهره برافروخت دلبری داند --- نه هر که آینه سازد سکندری داند
نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست --- کلاه داری و آیین سروری داند
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن --- که دوست خود روش بنده پروری داند
غلام همت آن رند عافیت سوزم --- که در گداصفتی کیمیاگری داند
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی --- وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند
بباختم دل دیوانه و ندانستم --- که آدمی بچه‌ای شیوه پری داند
هزار نکته باریکتر ز مو این جاست --- نه هر که سر بتراشد قلندری داند
مدار نقطه بینش ز خال توست مرا --- که قدر گوهر یک دانه جوهری داند
به قد و چهره هر آن کس که شاه خوبان شد --- جهان بگیرد اگر دادگستری داند
ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه --- که لطف طبع و سخن گفتن دری داند
