ساقی ار باده از این دست به جام اندازد --- عارفان را همه در شرب مدام اندازد
ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال --- ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد
ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف --- سر و دستار نداند که کدام اندازد
زاهد خام که انکار می و جام کند --- پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد
روز در کسب هنر کوش که می خوردن روز --- دل چون آینه در زنگ ظلام اندازد
آن زمان وقت می صبح فروغ است که شب --- گرد خرگاه افق پرده شام اندازد
باده با محتسب شهر ننوشی زنهار --- بخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد
حافظا سر ز کله گوشه خورشید برآر --- بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد
