می‌دمد صبح و کله بست سحاب --- الصبوح الصبوح یا اصحاب
می‌چکد ژاله بر رخ لاله --- المدام المدام یا احباب
می‌وزد از چمن نسیم بهشت --- هان بنوشید دم به دم می ناب
تخت زمرد زده است گل به چمن --- راح چون لعل آتشین دریاب
در میخانه بسته‌اند دگر --- افتتح یا مفتح الابواب
لب و دندانت را حقوق نمک --- هست بر جان و سینه‌های کباب
این چنین موسمی عجب باشد --- که ببندند میکده به شتاب
بر رخ ساقی پری پیکر --- همچو حافظ بنوش باده ناب
