آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد --- صبر و آرام تواند به من مسکین داد
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت --- هم تواند کرمش داد من غمگین داد
من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم --- که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست --- آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد
خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن --- هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد
بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی --- خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
در کف غصه دوران دل حافظ خون شد --- از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد
